Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 


Vooruitblik
Jazzportretten in Cinecitta


De reeds bestaande samenwerking tussen Paradox en Art Filmhuis Cinecitta in Tilburg gaat komend seizoen meer de diepte in. Dat resulteert om te beginnen in een aantal avonden waarbij in een mooie intieme filmzaal een reeks 'Jazzportretten' op film vertoond zullen worden, gecombineerd met live muziek van de aanwezige gefilmde musici.

'Jazzportretten' is een serie gesprekken met Nederlandse jazzmusici, gemaakt in opdracht van het Nederlands Jazz Archief. Deze portretten van ongeveer een half uur per portret zijn en worden uitgezonden bij NTR Cultura TV. De regie en interviews ervan zijn in handen van Jan Kelder, die eerder portretten van onder meer Rita Reys en Piet Noordijk voor Het Uur van de Wolf maakte.

De reeks begint op woensdag 9 september op het grote doek in Cinecitta met twee gefilmde portretten van de bekende Tilburgse altsaxofonist Paul van Kemenade en Nederlands bekendste slagwerker Han Bennink. Beiden zijn ook actief in Pauls internationale band met trombonist Ray Anderson en bassist Ernst Glerum. Van Kemenade en Bennink spelen deze avond ook live, zowel solo als duo. Voor nog meer muziek is ook Van Kemenades jongste ensemble Three Horns And A Bass uitgenodigd voor een miniconcert.

Paul van Kemenade begon op zijn dertiende met saxofoonspelen en vertrok, slechts vier jaar later, naar het conservatorium in Tilburg. Sinds de jaren zeventig is hij betrokken geweest bij talloze grote en kleine formaties zoals Vaalbleek, Berlin Contemporary Jazz Orchestra, Podium Trio en heeft opgetreden met musici als Sean Bergin, Aki Takase, David Murray, Willem van Manen en vele anderen. In 1982 richtte hij het nog immer actieve Paul van Kemenade Quintet op. Daarnaast speelt hij met diverse eigen groepen in binnen- en buitenland en zoekt hij allerlei samenwerkingsverbanden op met uiteenlopende muziekdisciplines en culturen; zo speelt hij bijvoorbeeld al twintig jaar met Zuid-Afrikaanse musici.

Van Kemenade is initiator en programmeur van het jaarlijkse festival Stranger Than Paranoia, dat altijd in de laatste week van december plaatsvindt en uiteenlopende muzieksoorten op één podium samenbrengt. Het programma van de komende 23e editie wordt deze avond bekendgemaakt en vindt dit jaar plaats op zeven avonden in vier steden.

Drummer Han Bennink leerde als zoon van een klassieke drummer al vroeg muziek maken en heeft in de afgelopen decennia samengespeeld met vele Nederlandse musici en grootheden als Dexter Gordon, Johnny Griffin, Sonny Rollins en Eric Dolphy. Hij stond in 1967 samen met Mischa Mengelberg en Willem Breuker aan de basis van het wereldberoemde impro-ensemble Instant Composers Pool (ICP). Zijn geroemde, unieke stijl kenmerkt zich door zijn ietwat excentrieke manier van drummen, waarbij hij vaak de vloer, muren, stoelen en zijn eigen lichaam gebruikt om geluid te maken. Een fenomeen.

Klik hier voor meer informatie over deze avond.

Labels:

(Donata van de Ven, 1.9.15) - [print] - [naar boven]



Muziektheater
Met deejay Ray mee naar jazzland

The Holler Sessions, onemanshow van Frank Boyd, donderdag 20 augustus 2015, Grand Theatre, Groningen

Voor de in Seattle woonachtige acteur Frank Boyd waren Duke Ellington en Charlie Parker tot voor een jaar of drie slechts vaag bekende namen. Maar hij raakte gegrepen door de muziek, las biografieën, zag de documentaire 'Jazz' van Ken Burns en werd een gepassioneerde missionaris. Ziedaar de basis van 'The Holler Sessions', een onemanshow die in het kader van het jaarlijkse Noorderzon-festival in het Grand Theatre te zien was.

Die bekeerlingen zijn altijd het fanatiekst. Boyd sleept je mee als deejay Ray van een fictief radiostation in Kansas City. In navolging van de meeste jazzmuzikanten doet hij niet laatdunkend over andere muziekvormen, maar hij laat wel duidelijk merken dat er voor hem slechts één soort is die echt ademt en hart, lijf en leden in beweging brengt.

Het decor is een radiostudio die volgestouwd is met apparatuur en archiefdozen, met wanden bedekt door foto's, platenhoezen en een koraalrif aan memo's. Ray houdt zich op de been met doppinda's, donker spul dat ooit vermoedelijk een soort koffie was, nog wat wit spul, sigaren en de muziek van Charles Mingus, Ben Webster, Charlie Parker, Miles Davis en andere essentiële kunstenaars. Hij voert ook een soort elementaire jazzdans uit, vertaalt de muziek en haar accenten in zijn eigen body. Ray hekelt de Amerikaanse cultuur zoals die uitgedragen wordt door kranten en tijdschriften en betreurt dat jazz in de loop der tijden steeds verder ondergronds is gegaan. De radiopresentator doet true-or-false spelletjes met de zaal (via de aanwezige mobieltjes) en merkt op dat een gitaar nooit de emotionele power kan hebben van een blaasinstrument, omdat de geest er domweg niet ingeademd kan worden.

Alles wordt geacteerd, akkoord, maar je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat Boyd ook voor 100% achter zijn personage staat. Wanneer hij zich opwindt over de jazzmuzikanten die de dertig niet gehaald hebben krijgt hij een bloedneus. Chapeau!

Als een gast als Frank Boyd reeds na drie jaar het kaf van het koren weet te scheiden en een coherent verhaal kan maken van de talloze anekdoten en historische feiten waarop de jazzperceptie gebaseerd is, hoever zal hij dan over nog eens drie jaar zijn? Henry Red Allen met Don Stovall, Boots and his Buddies, Leo Parker? De opstand der horden (lees: de babyboomers) in de jaren zestig en het primaat der slechte smaak dat daarop volgde? Ha!

De voorstelling werd met enige regelmaat in het duister gezet om ons in staat te stellen dieper in Charlie Parker te duiken of om scènes van elkaar te scheiden. Na de laatste black-out stond er simsalabim een combo in de krappe studio dat, bij wijze van kers op de taart, nog een no-nonsense hardbopstuk van de hand van Bert van Erk vertolkte.

Labels:

(Eddy Determeyer, 1.9.15) - [print] - [naar boven]



Jazzradio
Jazz Rules #47


In deze aflevering van Jazz Rules draait Dirk Roels in primeur nieuw werk van het Amina Figarova Sextet. Zij komen met hun nieuwe album 'Blue Whisper' naar Jazz In 't Park in Gent. Studiogast is pianist Wout Gooris, die met zijn trio de Jong Jazz Talent-wedstrijd 2015 won op het Gent Jazz Festival. De cd van het Wout Gooris Trio heet 'Current'. Ook muziek van Bambi Pang Pang (met in de gelederen meesterdrummer Andrew Cyrille) en van het Ghent Youth Jazz Orchestra.

Klik hier om de uitzending te beluisteren.

Labels: ,

(Maarten van de Ven, 1.9.15) - [print] - [naar boven]



Cd
David Torn - 'Only Sky' (ECM, 2015)

Opname: februari 2014

'At Least There Was Nothing' is de titel van het eerste nummer van dit album. Het klinkt als de troost die de moed der wanhoop biedt. Eenzelfde troost als die de muziek van gitarist en ud-bespeler David Torn hier biedt. Het is de troost van de verlatenheid. Immers, als er niets is, kan er ook niets fout gaan, of is zelfs dat te optimistisch? Intussen waait er een koude wind over de vlakte. In 'Spoke With Folks' is de toon weemoedig, het verhaalt van vroegere tijden, goede gesprekken aan de bar. Maar het is wel érg lang geleden. Torn laat zijn snaren hier met veel echo en vervorming vibreren om het een en ander krachtig over te laten komen. Ach, wat een klaagzang! Vol jankende en schurende tonen. Pathetisch? Ja, een beetje wel.

'Was A Cave, There...' begint met een ijselijk hoge gitaartoon, echoënd, inderdaad klinkend als opgenomen in een grot. Merg en been doorklievend. Het resultaat houdt het midden tussen een op hol geslagen flipperkast en een zaagmachine die op een keiharde kwast in het hout is gestuit. Na deze verontrustende start slaat het nummer om in een minimal music-achtige compositie, waarbij Torn zijn patroontjes eindeloos herhaalt, als een machine. Je zou er nerveus van worden, ware het niet dat er langzaamaan steeds meer chaos in de compositie kruipt, die de patroontjes steeds verder ondermijnt. Maar na ruim twaalf minuten in de grot realiseer je je als luisteraar wel dat dit nu niet bepaald een vrolijk album is geworden. Maar gelukkig, we mogen weer naar buiten de zon in!

Alleen dat die zon zo onbarmhartig heet zou zijn, alles verzengend, daar had je nu ook weer niet op gerekend. In 'Reaching Barely, Sparely Fraught' laat Torn je op een lome, bluesy groove met zijn gemeen overstuurde gitaaraanslagen de hitte voelen. Ook in 'So Much What' weet Torn de sfeer van desolaatheid op te roepen in een reeks echoënde en ijle aanslagen, die als mistflarden voorbijdrijven.

Maar in al zijn dramatiek, regelmatig op het pathetische af, zit de zwakte van dit album. Het is allemaal wel heel overweldigend en overdonderend en soms dus ook behoorlijk over de top. Het is vaak meer dan een mens in één luisterbeurt kan verdragen.

Dus houdt u van duistere muziek, met een flinke scheut weemoed? Koop deze plaat, maar lees voor gebruik de bijsluiter: niet meer dan één nummer per dag!

Klik hier om te luisteren naar een track van deze cd: 'So Much What' (tabblad 'Music').

Labels:

(Ben Taffijn, 31.8.15) - [print] - [naar boven]



Festival
Jazz Middelheim 2015 Part 4


"Artist in residence Jason Moran kon zich op de vierde en laatste dag van het festival revancheren voor zijn teleurstellende Fats Waller Dance Party-project op de derde dag. Met vlag en wimpel is hem dat gelukt. Met behulp van zijn echtgenote en zangeres Alicia Hall Moran en gitarist Bill Frisell werd een intiem en kamermuziekachtig concert gespeeld. De prachtig klassiek geschoolde stem van Alicia Hall klonk krachtig en welluidend in de spirituals, love songs en klassiekers."

Jacques Los bezocht de laatste dag van het festival Jazz Middelheim. In Park Den Brandt zag hij concerten van Jason Moran, Alicia Hall Moran & Bill Frisell, Steve Kuhn Trio, Romano/Sclavis/Texier en Bill Frisell Trio.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een fotografisch verslag van de vierde dag van Jazz Middelheim 2015, zondag 16 augustus. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 28.8.15) - [print] - [naar boven]



Cd
TaxiWars - 'TaxiWars' (Universal, 2015)

Opname: november 2014

Het was slechts een kwestie van tijd voor Tom Barman zich ging wagen aan een volbloed jazzproject, dus helemaal verrassend was die entree van TaxiWars in 2014 niet. In de naar New York verkaste saxofonist Robin Verheyen vond de zanger de ideale partner in crime, die bovendien maar een handvol instructies nodig had om met bruikbare ideeën op de proppen te komen. Daarbij nog de uitmuntende ritmesectie van bassist Nic Thys en drummer Antoine Pierre en klaar. Grootstadsjazz meets post-beatpoëzie? Zoiets.

Van meet af aan was duidelijk dat TaxiWars niet mocht klinken als een rockband die zich aan jazz vergrijpt. En zo klinkt de band ook niet. Maar misschien wel zoals een jazzband denkt dat een rockliefhebber z'n jazz graag wil horen: ontdaan van complex geharrewar, virtuoze egotripperij en solo's waar maar geen einde aan komt. Kort en puntig, dat was het devies. Dat is ook gelukt, want de twaalf songs hebben rocksonglengtes en een even zwierige als potige flair. En het less is more-principe stond duidelijk centraal.

Zo zijn heel wat van de stukken opgebouwd rond simpele, repetitieve patronen, en die klinken gezapig en ontspannen (zoals 'Recent Winds', waarin Verheyen even de Coltrane van 'Lonnie’s Lament' lijkt te citeren) of funky en speels, zoals in het instrumentale 'Your Soul Or Mine'. Het is regelmatig ook een verademing om te horen hoe eenvoudig en franjeloos alles gehouden werd. Er zit een eindredacteur in de band die zijn taak ernstig nam. Thys klinkt losjes en sensueel, Verheyen bluesy en met net genoeg grove korrel en karakter in zijn klank, terwijl de jonge Pierre evenveel Clyde Stubblefield en Zigaboo Modeliste als Art Blakey in zijn rollende spel stopt.

Een belangrijke referentie is ook Morphine (naast Soul Coughing en The Last Poets), vooral duidelijk aanwezig in broeierige opener 'Death Ride Through Wet Snow', waarin Barman zich te buiten kan gaan aan een jazz devil gedaante à la Barry Adamson, met hijgerig afgevuurde poëzie vol herhalingen en stuiterende alliteraties. In het titelnummer lijkt het dan weer alsof de stem van Mark Sandman zelf binnengesmokkeld wordt, door het vervormde effect.

En dat rijkelijk gebruikte stemeffect, eigenlijk het enige folietje dat de band zich permitteerde, is wat luisteraars het meest zal verdelen, want Barman klinkt daardoor soms als een zwarte straatrapper ('Let’s Get Killed' en het stompende 'It Went Boom'), ofwel een kierewiete verwant van Bootsy Collins in gezelschap van de Beastie Boys ('Questionsong'). Het is in die nummers alleszins gevaarlijk dansen op het slappe koord tussen geinige onzin en flauwe gimmick. Gelukkig wordt het gecompenseerd door overtuigende en dansbare lappen als 'Colosseum' (gemaakt met - het kan niet anders - schuddende derrières in het achterhoofd) of het kronkelende 'To The Hyphenated Poets', waarin Barman de tongbrekers van de Amerikaanse dichter Amit Majmudar afvuurt met de cafeïne cool van een Denis Leary.

Kortom: het verhoopte meesterwerk is 'Taxiwars' niet helemaal geworden. Daarvoor is het album, met die compacte songs en grooves, niet consistent of verrassend genoeg. Het is wel een plaat met een knoert van een sound, een motherfucker van een attitude en genoeg potentieel om live volledig open te barsten. Zoals alle goede jazz dat doet. Kansen genoeg om dat binnenkort mee te maken.

Deze recensie verscheen ook op Cobra.be

Klik op de afbeelding hierboven om te kijken naar de videoclip van 'Death Ride Through Wet Snow'.

Labels: ,

(Guy Peters, 26.8.15) - [print] - [naar boven]



Festival
Jazz Middelheim 2015 Part 3


"Dag drie van Jazz Middelheim is de zaterdag, de vrije dag. Fabrieken en scholen zijn gesloten, de dag en avond is om te feesten. Jazz Middelheim verwacht nu de meeste bezoekers en de programmering is erop gericht. Weinig real jazz die dag, maar veel soul, country & western en rhythm & blues. Het is wel een jazzfestival, maar ja, de kassa moet ook rinkelen, vandaar."

Jacques Los bezocht de derde dag van het festival Jazz Middelheim. In Park Den Brandt zag hij concerten van Robin McKelle & The Flytones, Cécile McLorin Salvant, Jason Moran 'Fats Waller Dance Party' en Dr. John 'Spirit Of Satch'.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een fotografisch verslag van de derde dag van Jazz Middelheim 2015, zaterdag 15 augustus. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 25.8.15) - [print] - [naar boven]



Cd
Wooley/Rempis/Niggenkemper/Corsano - 'From Wolves To Whales' (Aerophonic, 2014)

Opname: 10 februari 2014

Dit gelegenheidskwartet een experimenteel kwartet noemen is een understatement gezien de staat van dienst van de leden ervan. Immers, alle vier staan inmiddels bekend als representanten van het betere piep-en-knars werk. Op 'From Wolves To Whales' is het niet anders. Het eerste nummer, 'Slake', begint dan ook met ondefinieerbaar geknetter, geplop en gekraak, waar na enige tijd luisteren trompettist Nate Wooley verantwoordelijk voor blijkt te zijn. We horen bassist Pascal Niggenkemper en drummer Chris Corsano op de achtergrond en saxofonist Dave Rempis, op deze cd op de alt, het gefriemel van Wooley ondersteunen. Het geheel mondt uiteindelijk uit in een fel duet tussen de beide blazers, waarbij vooral Wooley regelmatig bijna uit de bocht vliegt, voortgestuwd door de het felle slagwerk van Corsano en de heftig plukkende Niggenkemper.

Voor 'Serpents Tooth' kiest het kwartet voor een minimalistisch repeterende en resonerende melodie geblazen door Rempis, terwijl Corsano hier in beperkte mate ritmisch ondersteunt. Gaandeweg komt Wooley erbij met een klank die nog het meest weg heeft van een fluit, een wah-wah geluid producerend. Maar het duurt niet lang voordat Rempis volledig loos gaat in een voor hem zo kenmerkende solo, waarbij je als luisteraar naar adem hapt, gevolgd door een sputterende solo van Wooley.

In 'Stand Up For Bastard' heeft het geluid dat de blazers voortbrengen vaak veel weg van menselijke stemmen. De sfeer in dit nummer is, vooral door het basspel van Niggenkemper en het dreigend rollende slagwerk van Corsano, overigens wel wat sinister te noemen. Ook 'Swingin’ Apoplexy' is een bijzonder stuk. Want allesbehalve swingend. Het is hooguit een aanzet tot, maar op gang komt het nergens. Spannend klinkt het overigens wel. Vooral Niggenkemper kraakt en krast hier naar hartelust. In 'Count Me Out' zit meer ritme, maar dan van een blues. Waarbij het ritme overigens wel wat heeft van een aanlopende machine die een smeerbeurt wel kan gebruiken. De lijnen die de blazers trekken zijn dan weer hectisch en stormachtig, dan weer dramatisch en vol melancholie, maar altijd imposant.

Klik hier om te luisteren naar een track van dit album: 'Slake'.

Labels:

(Ben Taffijn, 23.8.15) - [print] - [naar boven]



Festival
Jazz Middelheim 2015 Part 2


"Jason Moran, Mary Halvorson en Ron Miles speelden op basis van summiere, melodieuze lijnen een sublieme en smaakvolle improvisatieset. Intensief samenspel werd gecombineerd met adequaat passende, introverte solo's. In samenhang met vlagen van free-jazz erupties werd door het trio een scala van indrukwekkende en fascinerende klanken en improvisaties geschapen."

Jacques Los bezocht de tweede dag van het festival Jazz Middelheim. In Park Den Brandt zag hij concerten van Gizmo featuring Chris Cheek, Archie Shepp Attica Blues Big Band, Jason Moran, Mary Halvorson & Ron Miles en Joe Lovano & Chris Potter Sax Supreme.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een fotografisch verslag van de tweede dag van Jazz Middelheim 2015, vrijdag 14 augustus. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Jacques Los, 21.8.15) - [print] - [naar boven]



Jazzradio
Jazz Rules #46


De grote zomer-jazzfestivals zitten er op en Jazz Rules Urgent FM is terug! In deze aflevering werk uit de nieuwe plaat van Bambi Pang Pang featuring Andrew Cyrille, de band van onder anderen Seppe Gebruers, die net uit is bij El Negocito Records. Ook nieuw werk van het Ivan Paduart Trio. En enkele reacties op Jazz Middelheim van onder meer Anneleen Boehme en Bram De Looze van het LABtrio en van de Gentse Nederlander Fulco Ottervanger.



Klik hier om de uitzending te beluisteren.

Labels: ,

(Maarten van de Ven, 21.8.15) - [print] - [naar boven]



Boek / Interview
De demonen van een jazztrompettist

'Grond' door Wil Boesten / Uitgeverij Atlas, 2015

"We troffen elkaar regelmatig en hebben veel gesproken over de jazzscene en trompetspelen. Hij was aanwezig bij repetities en bezocht concerten, gewoon om te observeren. Mijn rol wil ik niet groter maken dan het is, Wil is degene die het verhaal creëerde. Ik hoop dat ik hem, als aanvulling op zijn eigen kunde, wat extra inzichten heb kunnen geven over het leven en doen-en-laten van een jazztrompettist."

Op 13 augustus jongstleden verscheen de nieuwe roman 'Grond' van Wil Boesten. Met de hulp van trompettist Teus Nobel heeft Boesten de keuken van de jazz en het trompetspel ontdekt en 'Grond' is dan ook een roman waarin deze muziek een belangrijke rol speelt.

Donata van de Ven sprak met Boesten en Nobel over de totstandkoming van het boek en hun samenwerking.
Klik hier om het volledige artikel te lezen.

Labels: ,

(Maarten van de Ven, 20.8.15) - [print] - [naar boven]



Festival
Jazz Middelheim 2015 Part 1


De eerste dag van het immer relaxte en kwalitatieve Jazz Middelheim had gelijk al een enorme knaller te pakken en wel van Belgisch eigen bodem. Maar daarover later meer.

Na wat vertraging op de route naar België en enkele andere ongemakken werd het eerste concert – LABtrio 'NY Project' feat. Christopher Hoffman & Michaël Attias – niet meegemaakt. Naar horen zeggen was het een meer dan competent optreden van – ik citeer nu het festivalkrantje – 'een groep die wortelt in de jazztraditie en -improvisatie en daar straffe porties hiphop, etnische muziek, klassiek, elektronische muziek en alternatieve invloeden aan toevoegt'.

De eerste confrontatie was dan ook met het project What'd I Say van de Franse pianist Eric Legnini en de zangeressen Kellylee Evans en Sandra Nkaké. Een project dat gebaseerd en geïnspireerd is op de muziek van de in 1959 verschenen plaat 'What'd I Say' van Ray Charles. Dus vet aangezette blues, rhythm and blues en soulmuziek. Het hing allemaal erg tegen jazz aan, maar was toch vooral een soul show met in het bijzonder zangeres Nkaké als uitblinker met een warm stemgeluid, goede timing en sensuele uitstraling. Het merendeel van de instrumentale solo's kwam voor rekening – uiteraard – van de leider Legnini zelf op keyboard. Hij is zonder twijfel een bekwaam en technisch pianist. Echter in de context van de zwaar aangezette soulmuziek kwamen zijn solo's niet uit de verf. Hetzelfde geldt voor de spaarzame solo's van tenorsaxofonist Boris Pokora. Als collectief stond de blazerssectie (trompet, trombone, tenorsax) als een huis en vormde het de ruggengraat van de swingende soulshow.

Het Brussels Jazz Orchestra (BJO) vertolkte onder de directie van Darcy James Argue diens composities. Hij is in Vancouver geboren in 1975 en kwam in 2000 naar de Verenigde Staten om er op het England Conservatory in Boston te gaan studeren. Sindsdien verblijft hij in de States. Het BJO, dat gerekend kan worden tot een van de beste bigbands van Europa, en Argue's verfrissende en filmische composities zorgden voor een swingend en spetterend bigbandconcert. Argue's welhaast symfonische composities omvatten diverse stijl- en muziekinvloeden als pure swing, filmische passages, rock- en funkelementen, klassieke symfonische invloeden, Kentoniaanse trompetpartijen en lyrische Ellingtoniaanse saxfragmenten. Daar komt nog bij dat het orkest de fine fleur van de Belgische jazzmusici bevat. Die krijgen dan ook de gelegenheid te soleren, zoals saxofonist en leider van de band Frank Vaganee, Kurt Van Herck, ook op sax, en pianiste Nathalie Loriers.

Tenslotte de formidabele afsluiting (en knaller) van TaxiWars. De formatie, bestaande uit Tom Barman (stem), Robin Verheyen (tenorsax), Nicolas Thys (bas) en Antoine Pierre (drums) produceerde een mix van free jazz, rap/zang en groove. Dynamisch en opzwepend kan het optreden genoemd worden. Een gevarieerde combinatie van aanstekelijke melodische fragmenten en songs, vrije improvisaties en energiek samenspel. Vooral de interactie tussen Verheyen en Barman is fascinerend. Ze vullen aan en zwepen op. Rapper/zanger Barmans participerende vocalen op de saxsolo's van Verheyen getuigen van enorme intensiteit en vitaliteit en veroorzaken een explosief en zinderend optreden. Verheyens saxsolo's, zonder meer geïnspireerd op de befaamde trioplaten van Sonny Rollins, reiken tot grote atmosferische hoogten. Met behulp van het ritmeduo, dat een stevige beat en een dik stuwend stuwend tapijt onder de energieke saxsolo's en rapvocalen legde, werd een fascinerend, geïnspireerd en dynamisch concert gerealiseerd. Kortom een zeer geslaagde eerste dag. En dan nog wel een real jazz dag.

Cees van de Ven maakte een fotografisch verslag van de eerste dag van Jazz Middelheim 2015, donderdag 13 augustus. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Jacques Los, 19.8.15) - [print] - [naar boven]



Vooruitblik
Noorderzon 2015


Het culturele seizoen van de stad Groningen wordt elk jaar geopend met het Noorderzon-festival. De nadruk ligt op internationaal theater (en flaneren), maar aan muziek is altijd eveneens veel te beleven.

Het evenement start donderdag 20 augustus in het heropende Grand Theatre met de voorstelling 'The Holler Sessions' van schrijver en performer Frank Boyd. Een live radioshow waarin Boyd zijn liefde verklaart aan de jazz. Hij wordt bijgestaan door een Groninger band met daarin de saxofonisten Laurens Blinxma en Gerben Wasser. In hetzelfde theater voert de Zita Swoon Group zondag 23 augustus 'Nothing is Everything' uit, een trip naar dadaland. Vocaliste Neneh Cherry en RocketNumberNine zijn dinsdag 25 augustus in de openlucht te beluisteren, in het Noorderplantsoen. Daags daarna houdt de Amerikaanse musicologe Kirstin McGee daar in de Desdemona-tent een lezing over 'Imagining Jazz Pasts at the Borders of European Jazz Culture'. Noorderzon wordt zondag 30 augustus afgesloten met 'The Gospel Sessions' rond zangeres Michelle David en de rootsgroep My Baby, eveneens in het Noorderplantsoen.

Vrijwel elke dag treden er voorts Groninger jazz- en latingroepen op tijdens het festival. Renske de Boer, Tennorzzz, Safari Joe, Cuerdas, Sander Baan, de Smederij Jazz Party, Conexion Latina, de Stageband, Los Bomberos, Jazzy Funky Stuff, Jazz One en Jan Schoemakers Saxofoonorkest bieden een staalkaart van het beste wat Groningen momenteel op dat gebied in huis heeft.

Klik hier voor meer informatie over Noorderzon 2015.

Labels:

(Eddy Determeyer, 18.8.15) - [print] - [naar boven]



Cd
Gratitude Trio - 'Alive' (El Negocito, 2015)

Opname: oktober 2014

Dat de geest van John Coltrane nog altijd nazindert, zelfs tot in België, dat hoor je het best in het spel van tenorsaxofonist Jeroen Van Herzeele [die gisterenavond nog schitterde op het Club Stage-podium van Jazz Middelheim, RED]. Ook op het tweede album van het Gratitude Trio, zijn band met drummer Louis Favre en elektrisch bassist Alfred Vilayleck, ligt die invloed er dik op. Al valt er ook meer te beleven dan dat.

Van Herzeele's 'Psalm', eentje die hij ook al speelde met zijn Quartet, deelt niet alleen de titel met het befaamde slotluik van 'A Love Supreme' (waarin Coltrane een gebed prevelde door zijn instrument), maar heeft ook een vergelijkbaar timbre, die vocale cadans en dat sluimerende spirituele, wat nog eens aangedikt wordt door het majestueuze ruisen van Favre's cimbalen en de broeierigheid van het samenspel. Verschil is dat hier na een minuut of drie overgeschakeld wordt naar een wiegende groove, die het stuk een andere richting uitstuurt en wat meer licht toelaat.

Ook in Van Herzeele's andere compositie, afsluiter 'Snakes', lijkt verwezen te worden naar die klassieker uit 1965. De melodie lijkt een variatie te zijn op die van Coltrane's 'Resolution', maar wordt hier wel uitgewerkt binnen de context van een funky trancestuk, waarin de lange uithalen langzaam aan de kook gebracht worden.

Dan laten Vilaylecks bijdrages een ander geluid horen. Zowel 'Boubou' als 'Le Pardon Infini 2' vertrekken vanuit een dromerige aanzet, maar verschuiven geleidelijk naar robuuster terrein, om daar helemaal open te bloeien via losse interactie, die dient als lanceerplatform voor Van Herzeele's verschroeiende intensiteit. Dat is meteen ook het grootste verschil tussen de studio-opname van 'Gratitude Trio' (2012) en deze liveplaat: er is meer plaats voor uitweiding en extase.

Een repetitief 'Nicolette' laat tussen bluesy funk en jazz horen dat je in een nauw afgebakende zone onweerstaanbare dingen kan uithalen, al is het meest opvallende stuk hier waarschijnlijk Favre's 'Cri', een schimmig raadsel met een fragiele, haast pastorale sereniteit. En die krijgt dan explosief weerwoord van 'Gifle 2', tachtig seconden botsende impro met punkenergie.

Grenzen worden er niet mee verlegd, maar het is wel een geinige toevoeging aan een album dat het vooral moet hebben van warmbloedig, complexloos samenspel, slinkse grooves en dat gedreven en (nog steeds) onderschatte spel van Van Herzeele.

Deze recensie verscheen ook op Cobra.be

Klik op de afbeelding hierboven om te kijken en luisteren naar de albumtrack 'Nicolette', zoals die in oktober 2014 werd opgenomen in studio 313 in Brussel.

Labels: ,

(Guy Peters, 15.8.15) - [print] - [naar boven]



Scene report
Jazz Middelheim opent ijzersterk met 'Belgische dag'


Net als vorig jaar teisterden enorme onweersbuien het festivalterrein in Park Den Brandt tijdens de openingsdag, maar de bezoekers leken zich daar niet al te veel van aan te trekken en smaakten een uitstekende programmering, die volledig in het teken stond van Belgische formaties. Een prima idee van de festivalorganisatie, want het liet eens te meer zien hoe hoog het kwaliteitsniveau van de Belgische jazz is.

Twee jonge trio's deden van zich spreken. Het LABtrio opende Jazz Middelheim met hun 'NY Project', waarvoor ze twee sterke gastmuzikanten hadden uitgenodigd: rietblazer Michaël Attias en cellist Christopher Hoffman. De New Yorkse ervaring van met name drummer Lander Gyselink en pianist Bram De Looze heeft de muziek van het al acht jaar bestaande LABtrio naar een hoger plan getild, waarbij ook het grondingswerk van bassiste Anneleen Boehme zeker niet onvermeld mag blijven. Daarna gaf De Beren Gieren in de nu al onmisbare Club Stage een spannend en enerverend concert ten beste, mede dankzij de inbreng van de uit Portugal overgekomen trompettiste Susana Santos Silva.

Brussels Jazz Orchestra bood onder leiding van de jonge Canadese arrangeur/componist Darcy James Argue een programma vol inspirerende en veelgelaagde bigbandjazz. En de buzz rond TaxiWars bleek volledig terecht, want wat een optreden leverde dit kwartet rond saxofonist Robin Verheyen en zanger Tom Barman! Het swingde, het groovede, het prikkelde en het stoempte. Met als steeds terugkerend ankerpunt het diephouten basgeluid van Nicolas Thys.

Aan het einde van de avond, toen de meeste bezoekers huiswaarts trokken, wandelde uw correspondent nog even langs de Club Stage, waar hij naartoe werd getrokken door aangenaam groovende klanken. Een blik en stap naar binnen en het was duidelijk: we zouden nog niet naar huis gaan voorlopig. Toetsenist Fulco Ottervanger, die een carte blanche had gekregen deze dag en aldus met verschillende formaties mocht aantreden (waaronder de al eerder genoemde Beren), toonde met de band Stadt aan ook over goede zangkwaliteiten te beschikken. Het aanwezige publiek tripte en kickte op een sterke set vol bezwerende psychedelische pop. Waarna men zich opgewekt richting uitgang begaf en en passant nog een lekker Duveltje mee naar huis kreeg.

Klara zendt alle concerten van Jazz Middelheim live uit; je kunt het festival hier volgen in geluid en beeld. Tevens vind je er filmpjes met live-fragmenten en backstage-interviews met de optredende muzikanten door Lies Steppe, Bart Vanhoudt, Rob Leurentop en Karel Van Keymeulen.

Labels:

(Maarten van de Ven, 14.8.15) - [print] - [naar boven]



Lp
The Void Of Expansion - 'Ashes And Blues' (Tonefloat, 2014)

Opname: 15 februari 2014
John Dikeman / Dirk Serries - 'Cult Exposure' (Tonefloat, 2015)
Opname: 11 april & 4 juli 2014

The Void of Expansion, het duo van gitarist Dirk Serries en slagwerker Tomas Järmyr, ontstond in de slipstream van hun gezamenlijke project Yodok III, gevormd in 2013 (met naast Serries en Järmyr ook Kristoffer Lo op tuba). Na twee concerten in Kortrijk (13-02) en Rijkevorsel (14-02) dook het gezelschap op 15 februari in Brussel de studio in en leverde 'Ashes And Blues' af.

In het openingsnummer 'Paradox' begint Serries met sterk vervormd gitaarspel, als een naderende onweersbui bouwt hij zijn melodie op. Op de achtergrond horen we Järmyr zijn eerste roffels geven en zijn bekkens beroeren. Terwijl het slagwerk in kracht toeneemt, begint het gitaarspel van Serries steeds meer op een ontregelde machine te lijken. En dan valt het geheel vrijwel stil en in hemelse klanken gaat het over in 'Demper', dat even verstild aanvangt, waarbij de klank van de gitaar iedere keer héél kort wordt onderbroken, als een flakkerende kaars. Het geeft iets onwezenlijks aan het nummer. Overigens loopt ook hier de spanning geleidelijk op, mede door Serries gruizige gitaarspel. Maar ook Järmyr laat zich hier niet onbetuigd en grossiert in dreunende roffels, een muur van geluid optrekkend. In 'Consecration' klinkt Serries' gitaarspel aanvankelijk lichter, transparanter en contrasteert zo goed met Järmyr's redelijk duister klinkende slagwerk. Halverwege schakelt Serries echter zijn klankkastje weer in en laat zijn gitaar naar hartenlust gieren en janken. Als een alles verzengende vuurzee raast het duo voort, om even zo onverwachts de verstilling terug te laten keren.

Tijdens het concert een dag later, 16 februari, in Veghel, schuift John Dikeman aan bij het duo. Deze samenwerking leidt later dat jaar tot de opnames die dit jaar uitkwamen onder de titel 'Cult Exposure'. 'The Monolith Song' begint met een voor John Dikeman kenmerkende solo: intens, rauw en overrompelend en tegelijkertijd intiem en fragiel. Serries komt erbij met een aantal sterk overstuurde gitaaraanslagen, de dramatische uithalen van Dikeman als het ware inkaderend. In het titelnummer gebruikt Serries distortion, waarbij de muziek - net als in 'Consecration' op het album van The Void Of Expansion - klinkt als een flakkerende kaars. Alleen is het hier experimenteler, het effect extremer. Maar het past Dikeman als kader uitstekend. Met heftig, springerig saxspel gaat hij de uitdaging aan. Het levert een levendig duet op, waarbij beide musici laten horen aan elkaar gewaagd te zijn.

'Whisper Edge' doet denken aan de stijl waarmee Serries bekend is geworden: ambient. Gelijkmatige klankgolven uit Serries' gitaar worden subtiel ondersteund door knisperend saxspel van Dikeman. Zoveel subtiliteit en intensiteit verrast na twee behoorlijk intensieve nummers op kant A. De drone die Serries verderop in het nummer produceert, inspireert Dikeman tot een solo die door merg en been gaat. Schel, scherp, klagelijk en ongenaakbaar.

Klik hier om 'Ashes And Blues' te beluisteren.
En klik hier om 'Cult Exposure' te beluisteren.

Labels:

(Ben Taffijn, 13.8.15) - [print] - [naar boven]



Cd
Scott Fields & Jeffrey Lependorf - 'Everything Is In The Instructions' (Ayler Records, 2013)

Opname: 20 oktober 2012

Deze recensie komt te laat, of - zo u wilt - te vroeg. Dit is namelijk muziek voor een herfstavond in november, als de storm rond het huis giert en u lekker behaaglijk thuis in uw luie stoel hangt. Want dit duo, gitarist Scott Fields en shakuhachi-speler Jeffrey Lependorf, presenteert een aantal fijnzinnige, melodramatische composities voorzien van prachtige poëtische titels.

Nu zijn de akoestische gitaar en de shakuhachi (Japanse fluit) instrumenten met een beperkt bereik en dito dynamiek. Verwacht hier dus geen buitenissige uitspattingen. Deze muziek moet het veeleer hebben van de nuance en emotionele zeggingskracht. Evenzogoed: deze muzikanten én componisten is het allemaal wel toevertrouwd.

In 'Terror Babies' worden de klankkleuren van de shakuhachi door Lependorf optimaal ingezet. Hij vertelt zijn verhaal met soepele, lenige bewegingen, daarbij ondersteund door Fields' krachtige aanslagen. In 'Oh, Yes' is het Fields die begint met poëtisch aandoend gitaarspel en als de shakuhachi inzet gebeurt dat met grote intensiteit en transparantie. Het ritme van de gitaar heeft hier wel iets van een blues, waarover de shakuhachi zijn droevige melodie zingt. Maar het is vooral 'The Politics Of Solitude' dat duidelijk maakt dat hier meesters van de verstilling aan het werk zijn. De droevige, wat mistroostige klank van de shakuhachi snijdt hier diep, terwijl de spaarzame, heldere gitaarklanken de nodige kleur toevoegen om het geheel nog enigszins draaglijk te houden. Hier wordt met een minimaal aantal noten een maximaal effect bereikt.

Het album bereikt een climax met de enige cover op het album: 'Naima' van John Coltrane. Het is beslist een van de meest bijzondere uitvoeringen van deze klassieker. Maar vooral Lependorf weet de sfeer van dit ingetogen nummer prachtig te verklanken. Laat de herfst maar komen!

Klik hier om geluidsfragmenten van dit album te beluisteren.

Labels:

(Ben Taffijn, 11.8.15) - [print] - [naar boven]



Oproep
Draai om je oren zoekt nieuwe medewerkers


Jazzweblog Draai om je oren is in de dertien jaren van zijn bestaan uitgegroeid tot een van de meest populaire online jazzmagazines van Nederland en - in toenemende mate - België. Jazz, in de ruimste zin van het woord, blijft een belangrijke muzieksoort en er zijn vele drukbezochte clubs, podia en festivals die het programmeren. Ons doel is met zo veel mogelijk publicaties (recensies, artikelen, fotoreportages) een zo groot mogelijk publiek te bereiken. Het jazztalent groeit gestaag en een enthousiast publiek hiervoor ook, dus Draai om je oren groeit mee!

Daarom zijn wij dringend op zoek naar medewerkers om ons redactieteam te versterken. Ben je muzikaal, luister je graag naar jazzmuziek en/of bezoek je regelmatig een concert? Kun je daar gepassioneerd over schrijven? En vind je het leuk als jouw stukken gepubliceerd worden op onze veelgelezen jazzweblog?

Laat het ons weten en stuur een mail met je achtergrond en motivatie naar draaiomjeoren@live.nl.

Labels:

(Donata van de Ven, 10.8.15) - [print] - [naar boven]



Cd
Cactus Truck - 'Are You FREE?' (BeCoq, 2015)

Opname: 10 oktober 2014

Intussen al de vierde plaat van het trio (terwijl voorganger Seizures Palace helemaal nog niet zo lang uit is), die werd opgenomen tijdens het Are you FREE?-festival in Dunajská Streda in Slowakije, waar de band zijn laatste concert in een reeks van zes speelde. En vanaf het begin van 'Are' is het meteen met alle remmen los. Govaert kletst er stuiterend op los, Stadhouders laat de elektrische bas rollen en grommen en Dikeman werpt zich meteen op een combinatie van gierende overblowing en turboriedels die als kwikzilver uit de beker spretsen. Er wordt met de spieren gerold, breed brallend en met staccato gehamer, al klinkt Stadhouders bij momenten eerder vloeiend dan stotend en wordt het bijna (bijna!) funky als de parallelle paden elkaar even kruisen.

In 'You', een lillende lap van een goede twintig minuten, toont het trio iets meer geduld. Dikeman kan een paar minuten in z'n eentje soleren en doet dat redelijk ingehouden en soulvol, soms met zwalpende uitschieters, maar hier en daar ook met aanzetten tot motiefjes. Zodra Stadhouders opduikt met ingehouden wrijf- en rinkelgeluiden, krijgt die even het stokje in handen geduwd. Het is even een hoorspel vol kleine ontregelingen en ongebruikelijke technieken, waardoor het al net zo goed gaat klinken als een percussief spel. Natuurlijk weet je bij deze kerels dat het op een bepaald moment zal omslaan, maar de manier waarop dat gebeurt is opvallend. Dikeman zet aan, en samen met Govaert en z'n donderende basdrum gaat snel de spanning omhoog, maar in plaats van meteen door te slaan in collectieve chaos, blijven de drie hangen op een platform van spanning dat de uitbarsting (net) onder controle houdt.

Het is een combinatie van gegier, gejammer, gebricoleer en gerommel dat met een tegendraadse beweging even ter plaatse trappelt en waarbij Stadhouders even lijkt aan te sluiten bij een dronefolktraditie, terwijl Dikeman dat transcendente in het vizier blijft houden. Even krijgt het een hypnotische coherentie, een etherische trance, waarmee het eigenlijk aansluit bij Dikemans spel bij Serries, al wordt de weg van de drone verlaten voor gewelddadig tumult. Afsluiter 'FREE?', een muzikaal messengevecht van een kwart minuut, bewijst dan weer dat de band niets aan z'n explosiviteit heeft ingeboet.

Deze recensie verscheen ook op Enola.be

Klik hier om naar een albumtrack te luisteren: 'Are'.

Labels:

(Guy Peters, 8.8.15) - [print] - [naar boven]



Festival
North Sea Jazz 2015

vrijdag 10 juli 2015, Ahoy, Rotterdam

"Na 40 jaar is de indoor formule van het North Sea Jazz Festival nog altijd ongeëvenaard en een wereldwijd begrip. In artistiek en commercieel opzicht is het festival geëvolueerd van een mainstream jazzfestival naar een full-size showcase voor de wereldtop van jazz en daaraan te relateren muziek. North Sea Jazz is een kruispunt van stromingen en stijlen die geassocieerd kunnen worden met jazz en geïmproviseerde muziek. De Afrikaanse wortels van ritme en soul, gecombineerd met de invloeden van de Westerse continenten, zijn allen te beleven in Rotterdam."

Roland Huguenin bezocht het North Sea Jazz Festival. Hij doet verslag van de concerten van Anouar Brahem Quartet, Sergio Mendes & Brasil 2015, Gallowstreet, Marcus Miller Afrodeezia, Chick Corea & Herbie Hancock, Cassandra Wilson, Avishai Cohen's New York Division en Bugge Wesseltoft, Henrik Schwarz & Dan Berglund.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Louis Obbens maakte fotografische verslagen van North Sea Jazz 2015, die je hier kunt bekijken: vrijdag 10 juli, zaterdag 11 juli en zondag 12 juli.

Labels:

(Maarten van de Ven, 7.8.15) - [print] - [naar boven]



Concert
Onderwatermuziek

Mark Alban Lotz Of Music, woensdag 29 juli 2015, Azijnfabriek, Den Bosch

Fluitist Mark Alban Lotz is gefascineerd door de wereld van de diepzee. Het leidde in 2008 tot het album Bite!, dat hij uitbracht onder de naam Mark Alban Lotz Of Music. Op dit album, opgedragen aan de in 2008 overleden diepzeeonderzoeker en duiker Jacques Piccard, trachten Lotz en de overige bandleden van Lotz Of Music in muziek het diepzeeleven te vangen. Ook het concert in de Azijnfabriek, zeven jaar later, grijpt terug op die fascinatie.

Naast Lotz is wederom slagwerker en percussionist Alan 'Gunga' Purves van de partij, maakt tegenwoordig Jörg Brinkmann op cello deel uit van het ensemble en valt Rembrandt Frerichs in voor vaste pianist Albert van Veenendaal. Met zijn vieren nemen ze de zware taak op zich om ons te laten horen wat er zich allemaal op de diepzee afspeelt. En na de afdaling blijkt dat een spannende wereld vol vreemde geluiden, klanken en verschijnselen. Lotz en consorten weten dit alles prima te verklanken: beeldend, kleurrijk, speels en met veel overtuigingskracht. En Frerichs, ofschoon pas voor het eerst onderwater, houdt zich prima drijvend! Maar het is vooral Purves, die als ervaren percussionist alles uit de kast trekt om ons luisteraars de meest wonderlijke klanken te laten horen: speelgoedtrompetjes, luchtslangen - waarop wordt geblazen, waarmee wordt gezwaaid en die met veel geraas uit elkaar worden getrokken, houten blokjes en allerhande trommeltjes, alles komt voorbij. Een goede percussionist weet kortom overal geluid uit te halen.

Opvallend is ook dat dit gezelschap kiest voor een muzikaal zeer eclectische aanpak. Als de term wereldmuziek nog niet bestond, zou hij hiervoor uitgevonden moeten worden. Zoals het geïmproviseerde duet van twee harmoniums - Frerichs en Purves - ons naar India brengt, zo brengt menige fluitsolo ons naar de Balkan en bedient cellist Brinkmann zich regelmatig van de blues.

Tegen de tijd dat we boven water zijn gekomen, is het tijd voor de afsluiter. Een cover van 'Tell Me Everything' van Ernst Reijseger. Lotz waarschuwt ons nog even om dat vooral nooit tegen je partner te zeggen. Hij heeft daar blijkbaar ervaring mee. Maar het is een mooi slot van een energiek concert. Reijsegers sfeervolle noten met een vleugje weemoed zijn hier in prima handen, waarbij de hoofdrol vanzelfsprekend voor Brinkmann is weggelegd.

Foto's: Herre Vermeer

Labels:

(Ben Taffijn, 4.8.15) - [print] - [naar boven]



Cd
Atomic - 'Lucidity' (Jazzland, 2015)

Opname: 5-6 september 2014

Ja, Paal Nilssen-Love heeft Atomic verlaten en Hans Hulboekma heeft zijn plaats ingenomen, maar verder is op dit nieuwe album, het dertiende alweer, de band weer heerlijk op dreef. En ook nu weer worden de welluidende melodieën afgewisseld met dwaze, anarchistische momenten. Al direct in het openingsnummer 'Laterna Interfuit' is het raak. Na enige inleidende schermutselingen raken Fredrik Ljunkvist op tenorsax en Magnus Broo op trompet in een heftig duet verwikkeld, waarbij de noten alle kanten op stuiteren. 'A New Junction' start met experimenteel basspel van Ingebrigt Haker Flaten, ondersteund door het slagwerk van Hulboekmo. Het repeterende, elegante pianospel van Havard Wiik sluit hier prachtig bij aan. Waarna de beide blazers zich erbij voegen in een wat vage, zoekende passage, waarbij de muzikanten om elkaar heen lijken te cirkelen.

Ook 'Start/Stop' begint ingetogen, welluidend. Broo blaast hier een wat gruizige partij, begeleid door klaterende noten van Wiik. Het geheel doet bijna aan als klassieke kamermuziek. Als de overige muzikanten erbij komen is het echter gedaan met de rust en krijgt de chaos de ruimte. En ondanks het speels duet tussen Ljunkvists klarinet en Hulboekma's slagwerk verderop, dat de rust even terugbrengt, neemt die chaos alleen maar verder toe. Ook in 'A MacGuffin's Tale' speelt de klarinet een grote rol. Op een bluesschema, neergelegd door Haker Flaten en Hulboekma, blaast Ljunkvist soepel zijn motiefjes. De klarinet zingt, klaagt en krijst. Wiik ondersteunt het geheel met zeer gerichte aanslagen, zo de melodie vormgevend. De pianosolo die hierop volgt, slechts begeleid door het ritme van de bas, sluit hier prachtig bij aan.

In 'Major' is het Magnus Broo die schittert in een gierende, alle kanten opschietende trompetsolo. Aangevuurd door een stampende ritmesectie die de noten er in hoog tempo doorheen jaagt. Ljunkvist zorgt intussen, op gepaste momenten, voor op de tenorsax geblazen frases.

Klik hier om te luisteren naar twee tracks van dit album: 'Laterna Interfuit' en 'Lucidity'.

Labels: ,

(Ben Taffijn, 4.8.15) - [print] - [naar boven]



Jazz Art / Festival
Gent Jazz 2015 getekend door Pieter Fannes


"Van Morrison is een oude liefde: 'Astral Weeks' heb ik platgedraaid op een kwetsbare leeftijd, 'The Healing Game' en 'Moondance' zijn verbonden met cruciale momenten uit mijn leven. Maar Van heeft zo'n grillige live-reputatie dat ik er veiligheidshalve van uitging dat de herinnering beter zou zijn dan de realiteit. Niet dus. Wat een stem. Wat een beer van een mens. Met zijn linker neusgat blaast hij Lady Gaga en Tony Bennett van het podium, met een grom tussen zijn tanden doet hij de lucht kolken, een paar keer kreunen en de aarde beeft.

Toen ik deze tekening maakte, had ik Van al een keer of vier, vijf getekend - steeds vanuit dezelfde hoek, want ik mocht enkel schuin voor het podium zitten in de frontstage. Zijn gezicht begon me in de vingers te zitten. Dansen deed Van niet, maar hij had een manier van meebuigen met de muziek die ik echt nog wilde weergeven. Dus heb ik mijn meest versleten penseel genomen en zonder veel nadenken die beweging op het papier gesmeten. Dat is het leuke van dat live-tekenen: hoe ruiger je materiaal en hoe minder je nadenkt, hoe beter het resultaat vaak is."

Met schetsboek en penseel in de aanslag bekeek illustrator Pieter Fannes Gent Jazz 2015. Gezeten op een stoeltje voor het podium, omringd door zijn tekenmateriaal, probeert hij de muziek op papier te vatten. Hij is gefascineerd door muzikanten (hun expressie, hun bewegingen, hun concentratie), door de sfeer die een goed optreden uitstraalt, door de invloed van de muziek op zijn lijnen. Dat leidde andermaal tot een aantal prachtige jazztekeningen.

Klik hier om zijn volledige Gent Jazz-album te bekijken.

Labels: ,

(Maarten van de Ven, 30.7.15) - [print] - [naar boven]



Concert
Grandmasters in rhythm

Dave Holland, Chris Potter, Lionel Loueke & Eric Harland, woensdag 15 juli 2015, Bimhuis, Amsterdam

Direct in 'Blue Sufi' zet Chris Potter de toon. Trommelend op de kleppen van zijn tenorsax introduceert hij wat een overheersend kenmerk van dit concert zal worden: ritme. Het zijn de ritmes van de moeder van alle jazz en het vaderland van gitarist Lionel Loueke: Benin, West-Afrika. Maar het is niet alleen Loueke die met deze ritmes raad weet; Potter, bassist Dave Holland en drummer Eric Harland kunnen er ook prima mee overweg. Het is in 'Walkin' The Walk' dat Holland en Harland elkaar vinden in een zeer ritmisch duet waar het speelplezier van afspat en de chemie tussen deze twee rasartiesten een hoogtepunt bereikt.

De solo's van Potter, eerst op tenorsax en vervolgens op sopraansax, zijn lyrisch en zangerig en met grote souplesse rijgt hij zijn noten aan elkaar, waarbij de lome groove een perfecte onderlegger vormt. In 'Ariza Dance' komen de kwaliteiten van Loueke uitgebreid aan bod. Al slappend haalt hij de wonderlijkste klanken uit zijn gitaar, mede dankzij zijn uitgebreide set effectpedalen. De gitaar klinkt menigmaal meer als een keyboard en een orgel dan als een gitaar.

'Veil Of Tears' heeft een lager tempo, is meer een ballad, maar ook hier is het ritme onmiskenbaar. Het levert een mooie solo op van Holland, die als geen ander de poëzie in zijn basspel kan brengen. Met veel kleur en warmte vertelt hij zijn verhaal. Bijzonder is ook hoe, verderop in het nummer, de klanken van Potters sopraansax perfect samenvallen met de klanken van Loueke's gitaar. 'Summer 15', het nummer dat volgt, heeft dan weer dat typische Afrikaanse ritme. Soepel en behendig beweegt Potter zich er doorheen, ritmisch swingend, vol vuur en tegelijkertijd beheerst en weloverwogen.

In 'Sleepless Nights' is het Harland die zijn kunsten optimaal mag laten horen op zijn vergrote drumstel met twee bassdrums. Loueke helpt door de solo te voorzien van begeleidende grooves, alsof Harland zelf al niet genoeg ritme in zich heeft. Het uitverkochte Bimhuis geniet met volle teugen.

Klik hier voor foto's van het concert door Monique van der Lint.

Labels:

(Ben Taffijn, 29.7.15) - [print] - [naar boven]



Vooruitblik
Jazz Middelheim 2015


Van 13 tot en met 16 augustus is het Antwerpse Park Den Brandt de rustieke plek waar een van de meest sympathieke Europese jazzfestivals plaatsvindt. Het programma omvat een nagenoeg totaal serieuze jazzprogrammering, met uitzondering van de zaterdag. Voor het 'grote publiek' is daarvoor Dr. John gecontracteerd. Onder de noemer 'Spirit of Satch' brengt hij een eerbetoon aan Louis Armstrong. Robin McKelle & The Flytones openen deze festivaldag en laveren door de Amerikaanse traditie van jazz, soul, funk en rhythm & blues. Cécile McLorin Salavant is alomtegenwoordig tijdens deze editie van Jazz Middelheim. Behalve met haar eigen band zal ze ook als gastzangeres te zien en te horen zijn bij Dr. John. Artist in residence pianist Jason Moran doet daarna de 'Fats Waller Dance Party'. Dat wordt dus feest op de zaterdag.

Donderdag 13 augustus, de openingsdag van deze 34e editie van het festival, bestaat uit louter Belgische projecten. LABtrio stelt een project voor met twee muzikanten uit New York, pianist Eric Legnini brengt met 'What'd I Say' een ode aan Ray Charles en het Brussels Jazz Orchestra werkt voor het eerst samen met componist en dirigent Darcy James Argue. Afsluiter van deze dag is TaxiWars, de band rond dEUS-frontman Tom Barman en saxofonist Robin Verheyen.

Dag twee (vrijdag) van Jazz Middelheim staat in het teken van de vijftigste verjaardag van 'A Love Supreme', algemeen beschouwd als een van de grootste albums van de legendarische John Coltrane en een mijlpaal in de jazzgeschiedenis. Sax Supreme van Joe Lovano & Chris Potter is een eerbetoon. Aan hun zijde vinden we Cecil McBee, Lawrence Fields en Jonathan Blake. Archie Shepp komt samen met zijn Attica Blues Big Band en Cécile McLorin Salvant de bewerking van zijn iconische plaat 'Attica Blues' (1972) voorstellen. Jason Moran is ook van de partij met zijn trio, waarvan gitariste Mary Halvorson en trompettist Ron Miles deel uitmaken.

Net zoals voorgaande jaren werkten Jazz Middelheim en het Koninklijk Conservatorium Antwerpen opnieuw samen een Coaching Project uit, waarbij studenten de kans krijgen om met een internationale muzikant samen te werken en het resultaat daarvan exclusief voor te stellen. Ditmaal is dat Gizmo, met de Amerikaanse saxofonist Chris Cheek. Afsluiters op zondag zijn gitarist Bill Frisell en zijn trio met Tony Scherr en Kenny Wollesen. Geen muzikant die de wereld van jazz, roots en rock zo vanzelfsprekend weet te verenigen. Frisell voegt op de slotdag ook Jason Moran en diens echtgenote, zangeres Alicia Hall Moran, aan zijn trio toe. Pianist Steve Kuhn komt met een trio naar Antwerpen waarin hij vergezeld wordt door drummer Joey Baron en bassist Steve Swallow. Het trio Aldo Romano, Henri Texier en Louis Sclavis viert tenslotte de twintigste verjaardag van hun bekendste werk 'Carnet de Routes'.

Dat dus allemaal op het hoofdpodium (Main Stage). De kleinere Club Stage verwelkomt ook een aantal interessante bands, zoals De Beren Gieren & Susana Santos Silva en Jeroen Van Herzeele, die met twee verschillende bands aantreedt.

Klik hier voor meer informatie over het programma van Jazz Middelheim 2015.

Labels: ,

(Jacques Los, 28.7.15) - [print] - [naar boven]



Cd
1000 + 1 ft. Eugene Chadbourne - 'Butterfly Garden' (El Negocito, 2014)
Opname: april 2014

Saxofonist Jan Klare had wat te vieren; zijn tienjarig jubileum als muzikant. Of zoals hij zelf zegt: "Celebrating 10 years of intense and furious playing, releasing 3 great cd's, performing all over Germany and the Benelux." Het resulteerde in een project van vier musici, met naast Klare zelf trompetist Bert Maris, bassist Wilbert de Joode en slagwerker Michael Vatcher. De 1000 met andere woorden. En dan is er nog die 1, die ook alle composities leverde: niemand minder dan de Amerikaanse gitarist Eugene Chadbourne. Acht composities namen ze op, geïnspireerd door evenzoveel vlinders.

'Butterfly Garden' is een afwisselende cd geworden, waarin naast jazz de invloed van Americana, die Chadbourne meebrengt, overduidelijk aanwezig is. Het levert spannende momenten op. In 'California Dogface' rockt Chadbourne op onnavolgbare wijze in een stevig tempo, ondersteund door De Joode en Vatcher. Beide blazers antwoorden de ritmesectie met dwarse partijen. Muziek die zo als soundtrack zou kunnen dienen voor een onvervalste roadmovie. In 'Long Dash Skipper' is het De Joode die middels zijn strijkstok in een bijna magische, grillige baspartij de toon zet. De overige musici laten zich inspireren tot een onbestemd aandoend klankexperiment. Ook in 'Regal Fritter' zijn de roots van Chadbourne duidelijk te horen. Hij hanteert hier de banjo op een manier die duidelijk refereert aan Americana en folk. Klare haakt bij deze snelle, ritmische structuur aan met trillend saxspel en als ook de rest van de band aansluit, leidt het geheel tot een ritmische stroom van klanken.

In 'Silvery Blue' bespeelt Klare de fluit en weet hij tot een prachtige synergie te komen met Maris, die hier de demper op zijn trompet hanteert. De hoge, wat ijle, soepel bewegende noten vinden elkaar op overtuigende wijze en contrasteren gezamenlijk vol spanning met de begeleiding van de ritmesectie. In 'Buckeye' tenslotte betreden we het variététheater. De musici buitelen hier over elkaar heen in een aanstekelijk ritme, de luisteraar meevoerend op een enerverende vlinderjacht.

Klik hier om dit album te beluisteren.

Labels:

(Ben Taffijn, 27.7.15) - [print] - [naar boven]



Festival
Gent Jazz 2015 zondag 12 juli


De Belgen houden er van op de zondag bijtijds de dag te eindigen. Maandag is er immers weer volop werk te doen. Zo begon dan ook de derde dag van het Gent Jazz Festival op de middag aan de vroege kant. Het trio van de Franse trompettist Stéphane Belmondo, inclusief bassist Thomas Bramerie en gitarist Jesse van Ruller, bracht een ode aan Chet Baker. 'Love For Chet', het was maar een titel voor een programma.

Natuurlijk werden er standards gespeeld, maar Chets zoetgevooisde trompetspel werd geenszins geëvenaard. Niet dat dat erg was, want Belmondo heeft een eigen stevige sound en een moderne improvisatiestijl. In ieder geval een minder lyrische speelwijze dan Chet Baker. Hoewel de muziek van het trio een kwalitatief hoog gehalte had, zou het geschikter zijn het te beluisteren in een intieme clubzetting dan de vierduizend stoelen tellende festivaltent.

Voor het trio van pianist Bill Charlap geldt dat overigens niet. Het trio speelde een enthousiasmerende en bruisende pianotrio-set, die ogenblikkelijk reminiscenties opriep aan de vroegere Oscar Peterson-concerten. Charlap had zeker de technische vaardigheden van zijn illustere voorganger en mede dankzij zijn ritmische kompanen, bassist Peter Washington en drummer Kenny Washington, werd een hoofdzakelijk op standards gebaseerd concert geleverd. Vooral voor liefhebbers van technisch mainstream pianospel een belevenis van grote allure.

Het optreden van crooner Tony Bennett en Lady Gaga moest de apotheose zijn van de laatste dag van het jazzgedeelte van het festival. Ongetwijfeld zal dat dan ook voor een groot deel van het publiek zo geweest zijn. In de loop van de middag stroomden complete pelotons nieuw, vooral jong publiek de grote festivaltent binnen om in het bijzonder Lady Gaga te zien, te bewonderen en toe te juichen. Het optreden van good old Tony Bennett - wiens stem behoorlijk aan slijtage onderhevig was - en good lookin' Lady Gaga, die beiden nogal routineus het gouden 'swing and sweet' standard-repertoire vertolkten, werd met enorm enthousiasme ontvangen. Naast een geroutineerd zanger bleek de 89-jarige Bennett ook een charmante entertainer te zijn en wist hij het publiek vanaf het begin voor zich te winnen en mee te laten klappen en swingen. Wellicht dat dit optreden bij een deel van het jonge publiek de interesse in jazzmuziek heeft aangewakkerd. Dat zou niet verkeerd zijn.

Naast het hoofdpodium was er in een hoek van het terrein de Garden Stage opgezet. Op dat podium vonden concerten plaats van gerenommeerde ensembles, waaronder het Yuri Honing Acoustic Quartet, Reijseger/Fraanje/Sylla en het Michel Bisceglia Trio. Het kwartet van Honing en het trio van Harmen Fraanje vielen beide op met geweldige concerten, zeker Main Stage-waardig!

Het was goed toeven op het terrein in Gent met veel 'koek-en-zopie', terrassen en een tent waar je heel veel cd’s kon kopen. Kortom veel te zien, te beleven en te horen op een van de betere Europese jazzfestivals.

Cees van de Ven maakte een fotografisch verslag van de derde dag van Gent Jazz 2015, zondag 12 juli. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Jacques Los, 24.7.15) - [print] - [naar boven]



In memoriam
John Taylor


De Britse pianist John Taylor kreeg op vrijdag 17 juli 2015 een hartaanval tijdens zijn optreden op het Saveurs Jazz Festival in Frankrijk. Een dag later is hij aan de gevolgen daarvan overleden. 72 jaar is hij geworden. Taylor, die in 1942 opgroeide in Manchester, werd een prominent lid van de Britse jazzgeneratie van eind zestiger jaren. Daarvoor speelde hij – hij was autodidact – in Manchester-dansorkesten en vertrok in 1964 naar Londen. In die eerste Londense jaren begeleidde hij vooral zangers en zangeressen, tot hij aansluiting kreeg en speelde met modernisten als de saxofonisten John Surman en Alan Skidmore en trompettist Harry Beckett.

Van 1970 tot 1973 speelde hij bij altist Johnny Dankworth en diens echtgenote, zangeres Cleo Laine. Ook speelde hij in de zeventiger jaren veel en regelmatig met saxofonist Ronnie Scott en leidde hij een sextet met de vermaarde trompettist Kenny Wheeler. Ondertussen was hij ook nog getrouwd en wel met zangeres Norma Winstone. Met haar en Wheeler richtte hij het succesvolle trio Azimuth op. Van toen af aan werd hij een zeer gekend componist en pianist. Zowel zijn composities als pianospel werden gekenmerkt door harmonieuze en romantische invloeden en elementen (haast modern klassiek).

In de loop der tijd werkte hij ook met saxofonist Jan Garbarek, bassist Mislav Vitous en drummer Peter Erskine samen en natuurlijk bezocht hij regelmatig de opnamestudio's. Dat resulteerde in een ongekend groot aantal albums met Azimuth, Harry Beckett, Ian Carr, Graham Collier, John Dankworth, John Eardly, Charlie Haden, Enrico Rava en vele anderen. Maar ook onder eigen naam - solo, trio, sextet - en zelfs met Eric Vloeimans (op 'Bitches And Fairy Tales' en 'Umai', beide uitgebracht door Challenge Records).

Helaas heeft John Taylor zijn volle speelagenda voor de herfst niet kunnen voltooien.

Labels:

(Jacques Los, 22.7.15) - [print] - [naar boven]



Jazzradio
Jazz Rules #45


In de laatste aflevering van dit seizoen veel aandacht voor het Gent Jazz Festival. FlikFlak, het coachingproject van de Hogeschool Gent speelde daar met saxofonist Mark Turner. Jazz Rules was aanwezig bij de generale repetitie. Interviews met o.a. Mark Turner, Artan Buleshkaj en Nils Vermeulen, die bij El Negocito een nieuwe plaat heeft uitgebracht met Jukwaa +. Muziek van onder meer Stéphane Belmondo Trio, Yuri Honing Acoustic Quartet en Vijay Iyer Trio.



Klik hier om de uitzending te beluisteren.

Labels: ,

(Maarten van de Ven, 20.7.15) - [print] - [naar boven]



Cd
Hoera. - 'Pracht' (Granvat, 2013)

Opname: juni 2012

'Pracht', het debuut van hoera., doet zijn naam alle eer aan. Tenminste, als je houdt van muziek die ademt als de natuur.

In 'Wandelijn' voert componist en gitarist Bert Cools je als luisteraar mee met heldere klanken, terwijl slagwerker en broer Stijn Cools een lome beat slaat en bassist Dries Laheye zorgt voor een dito groove. Ook in 'Avondpracht' wordt de natuur perfect verklankt. Het is de sfeer van een zomeravond. Kopieert Bert Cools hier het gezoem van de muggen in zijn gitaarspel? En horen we in 'Slaapgras' de bellen van de koeien in de wei? Volgens mij in ieder geval wel.

In 'Onderweer' voorziet Bert Cools zijn gitaar van een flinke dosis galm, wat het geluid soms meer op een orgel doet lijken dan op een gitaar. Het geeft het nummer een wat dreigende sfeer, alsof er onweer op komst is. Maar in Stijn Cools' 'Tavijrne' is het in ieder geval goed vertoeven. Op de luie groove van de ritmesectie laat Bert Cools zijn snaren trillen. We heffen het glas op zoveel 'Pracht'.

Tot slot nog hulde voor het visueel artistieke gevoel van deze broers. De cd is verpakt in een origineel formaat - wel lastig voor in de kast, maar goed, een mens kan niet alles willen - en dito artwork van Johan Meuris. Wat overigens ook geldt voor de andere uitgaven van hun eigen label: Granvat.

Klik hier om dit album te beluisteren.

Labels:

(Ben Taffijn, 20.7.15) - [print] - [naar boven]



Festival
Gent Jazz 2015 zaterdag 11 juli


Na het echec van de totaal geflipte geluidsbalans op de eerste dag tijdens het optreden van bassist Bill Laswell en zijn Marokkaanse vrienden, is de geluidsploeg kennelijk bij zinnen gekomen en wisten ze gedurende de tweede dag van het Gent Jazz Festival het geluid van de diverse groepen voortreffelijk te mixen. Dan blijkt ook dat het luistergenot ertoe bijdraagt om waardering voor de muziek op te brengen.

Op deze tweede dag waren zowel de kwaliteit van de groepen als het geluid in perfecte balans. In het kader van het jaarlijkse coachingproject met studenten van HoGent School of Arts trad de formatie Flikflak op met als coach de Amerikaanse tenorsaxofonist Mark Turner. Zoals het betaamt met en bij gevorderde muziekstudenten werd het avontuur geschuwd en uitsluitend zeer bekwaam een moderne vorm van hardbopmuziek gespeeld. Daarin pasten de beschaafde en secuur gespeelde solo's Turner uitstekend. Geen opwindende muziek dus, maar wel zeer fraai gearrangeerd en goed uitgevoerd, waarbij solistisch pianiste Heleen Andriessen en bassist Nils Vermeulen prominent aanwezig waren. Zanger Jonas Viermans warme stemgeluid was een verrassende toevoeging aan de meerstemmige blazerspartijen en zijn scatvocal in 'Nature Boy' mag zeker genoemd worden.

Na dit openingsoptreden werd het programma gevuld met de grotere namen uit de jazzwereld. Het trio van pianist Vijay Iyer beet de spits af en de bite was meteen raak. Het was direct duidelijk dat hier een ontzettend goed ingespeeld trio een swingende, sublieme set ging neerzetten. Inmiddels zijn er al drie goed ontvangen albums van hen verschenen, 'Historicity', 'Accellerando' en 'Break Stuff'. Iyers percussieve speelwijze, gecombineerd met uiterst virtuoze rechterhand-improvisaties dwingen bewondering af. Gecombineerd met zijn welhaast even virtuoze begeleiders, bassist Stephane Crump en drummer Marcus Gilmore, werd een enerverend en indrukwekkend pianoconcert neergezet, dat zowel krachtige, swingende en vurige, als verstilde en bedachtzame momenten kende.

Het trio van pianist Abdullah Ibrahim (vroeger kenden we hem als Dollar Brand) was van een totaal andere orde. Hoewel Ibrahim in de free-jazz jaren furore maakte met onder anderen Don Cherry, Ornette Coleman, Pharaoh Sanders en Archie Shepp, bekeerde hij zich later tot de islam en oriënteerde zich op de volksmuziek uit zijn geboorteland Zuid-Afrika. Reeds tijdens zijn imposante, impressionistische solo-intro waren die invloeden onmiskenbaar aanwezig. Na die opmaat arriveerden Cleave Guyton (fluit, klarinet) en Noah Jackson (cello, bas) op het podium en was het trio compleet. In eerste en laatste instantie werd in die bezetting zeer melodieuze en harmonieuze, ergo welluidende muziek vertolkt. Het was een combinatie van weemoedige Afrikaanse songs en romantische klassieke muziek. De combinatie piano, fluit en cello leent zich daar natuurlijk uitstekend voor.

Nadat Jackson de cello had verwisseld voor de contrabas creëerde hij een razendsnelle swing, waarop Guyton op piccolo snerpend soleerde. Erg indrukwekkend was dat allemaal niet. Na dit jazzy intermezzo werd de draad weer opgepakt en werd de set voortgezet met hetzelfde stramien: kamermuziek met Afrikaanse invloeden en het romantische, klassieke repertoire. Ook daarna werd de bas weer opgepakt en nu met Guyton op dwarsfluit. Wederom werd zonder Ibrahim een stukje geswingd en geïmproviseerd. Het sluitstuk van de tweede dag was de absolute top tot nu toe en zal hoogstwaarschijnlijk op de derde dag – het festival kent drie echte jazzdagen, daarna wordt het pop-geörienteerd – niet overtroffen worden.

De 77-jarige tenorsaxofonist/fluitist Charles Lloyd overdonderde met een weergaloos optreden. Een optreden gebaseerd op de harmonische tradities van jazz, gecombineerd met de verworven vrijheden van de avant-garde. Alles wat jazz interessant maakt incorporeert Llyod met zijn kwartet in zijn optreden. Het kwartet neemt je mee in de ongekende mogelijkheden die de jazz te bieden heeft: verstilde momenten, melodieuze ballads, gevarieerde en swingende ritmes, interactie, improvisaties, samenspel, intensiteit, collectiviteit, swing, avontuur en gebondenheid.

Bij dit alles rest nog te melden dat Lloyds toonvorming op tenorsaxofoon uitzonderlijk is. Indrukwekkend zijn vooral zijn pianissimo geblazen tonen. Daarnaast bezit hij een prachtig, zangerig geluid. Kenmerk van de 'grote' muzikant (voor blazers) is het bijzondere geluid, en dat heeft Charles Lloyd. Lloyds medemusici, Gerald Clayton, Joe Sanders en Kendrick Scott, zijn eveneens van grote klasse. Pianist Clayton is een aanstormend talent met een groot gevoel voor hedendaagse improvisaties in de geest van Keith Jarrett, Chick Corea en Brad Mehldau. Bassist Sanders en drummer Scott zijn de stuwers, muzikale volgers en ondersteuners van Lloyds vindingrijke en out-of-the-box improvisaties. Laat het Charles Lloyd kwartet volgend jaar maar weer terugkomen.

Cees van de Ven maakte een fotografisch verslag van de tweede dag van Gent Jazz 2015, zaterdag 11 juli. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Jacques Los, 18.7.15) - [print] - [naar boven]



Festival
North Sea Jazz 2015


"Menige 'echte' jazzliefhebber haalt tegenwoordig zijn neus op voor het North Sea Jazz Festival. Het zou te druk zijn, te commercieel en veel te veel aandacht besteden aan pop. Waar is de jazz gebleven? Nee, dan vroeger in Den Haag... Welnu, na de drie dagen van deze jubileumeditie is er maar één antwoord mogelijk. De spijtoptanten hebben ongelijk. Want ja, het was druk en er was veel muziek die de jazzliefhebber niet direct met jazz associeert, maar er was ook héél veel te zien en te horen waar de echte jazzliefhebbers voor warm liepen."

Ben Taffijn bezocht het North Sea Jazz Festival. Hij doet verslag van de concerten van Tyshawn Sorey Trio, Vijay Iyer Trio, Nik Bärtsch's Ronin Rhythm Clan, Bugge Wesseltoft, Henrik Schwarz & Dan Berglund, Kris Davis Infrasound, Lee Konitz Quartet, Jack DeJohnette's Made In Chicago, The Bad Plus Joshua Redman, Rudresh Mahanthappa, Reinier Baas vs. Princess Discombobulatrix, Bill Frisell en Oran Etkin.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Louis Obbens maakte fotografische verslagen van North Sea Jazz 2015, die je hier kunt bekijken: vrijdag 10 juli, zaterdag 11 juli en zondag 12 juli.

Labels:

(Maarten van de Ven, 17.7.15) - [print] - [naar boven]



Cd
K Tríó – 'Vindstig' (TryTone, 2015)

Opname: 4 september 2014

In alle opzichten is dit een bijzondere cd. Het begint bij het uiterlijk. Het schijfje wordt geleverd in een stapeltje grafiek, elke afbeelding correspondeert met een liedje en elk nummer is weer gebaseerd op een van de ruim 250 IJslandse woorden voor 'wind'. Dat geheel is geschoven in een nauwsluitend papieren boterhamzakje. Schitterend. Ik zie al precies hoe dit album (eindelijk weer eens in de oorspronkelijke betekenis van het woord) er over vijftig jaar uitziet. Gerepareerd met inmiddels loslatend verbruind tape en bijeengehouden door een inmiddels verbrokkeld elastiekje.

De muziek zal dan precies zo ontregelend klinken. Vooropgesteld dat we dan nog cd's kunnen draaien, wat niet erg waarschijnlijk lijkt. Het K Tríó, opgericht in IJsland, bestrijkt het totale spectrum, van archaïsch jazzbandje tot abstract kamermuziekgezelschap. De songtitels zijn bijgeleverd in een handschrift dat nog een stuk verder gedegenereerd is dan het mijne (respect!). Het eerste nummer, ik noem het maar even bij benadering 'Logn', begint met een soort sinustoon en een (eveneens elektronische?) klok. Vervolgens vermindert de gekte nauwelijks. 'Anderri' is een bedachtzaam duet voor de piano van Kristján Martinsson en de contrabas van Pat Cleaver. De aleatoriek sluipt naar binnen in 'Sronner'. Daarbij valt op dat de muzikanten – drummer Andris Buikis is de derde man – ingespannen naar elkaar luisteren. De wisselende stemmingen – zeg maar de buiige wind – zijn hier zorgvuldig vormgegeven. En zo kunnen we doorgaan; door elk nummer waait inderdaad een andere wind.

Het meest traditioneel klinkt 'Allhoass Under', waarvan de piano dermate door de digitale gehaktmolen is gedraaid dat het lijkt alsof ze twee eeuwen onder de Gullfoss heeft gestaan. Dat neemt dus niet weg dat dit nog het meest weg heeft van een standard. Grappig is 'Heel', waar iemand geniepig op verschillende plekken nootjes uit de ogenschijnlijk vrolijke melodie heeft weggetrokken, zodat de muziek ernstig mankt.

Bij dit alles werkt de band als een ijzersterke unit. Niet verwonderlijk: hij werd al in 2008 opgericht. In het slotnummer, 'Franodsi', krijg je zelfs een visioen van een zesarmige god die simultaan piano speelt, bast en drumt. De trombone van Cleaver en de fluit van Martinsson geven vervolgens reliëf aan het ostinato motiefje. Daarna is het 66 seconden windstil en tot slot keert de bourdontoon van het begin terug. Een gespiegelde wind, gekker moet het niet worden.

Klik hier om het album te beluisteren.

Labels:

(Eddy Determeyer, 16.7.15) - [print] - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Schrijf je in voor onze gratis Nieuwsbrief! Klik op de button hieronder om je aan te melden:


Menupagina's:


Zoek in deze website:

Google

web deze website


Redactieadres:

Hoekstraat 1 B17
3910 Neerpelt
België
(0032) 11747180
(0032) 498788554

Nieuws, tips, suggesties, meewerken?
Mail de redactie.


(advertenties)